آلزایمر

آلزایمر نوعی بیماری پیشرونده زوال عقل است. زوال عقل به وضعیت آسیب های مغزی ای اشاره دارد که تأثیر منفی روی حافظه، افکاری و رفتارهای شخص دارد. این امر در زندگی روزمره شخص تأثیر منفی دارد.

طبق گزارش انجمن آلزایمر، این بیماری ۶۰ تا ۸۰ موارد زوال عقل را شامل می شود. تشخیص این بیماری در افراد بالای ۶۵ سال بسیار بیشتر است. اگر قبل از این سن تشخیص داده شود معمولاً به عنوان آلزایمر اولیه شناخته می شود.

هنوز دارویی برای این بیماری کشف نشده است اما داروهایی وجود دارد که از میزان پیشرونده بودن آن می کاهد.

حقایق

اگرچه خیلی از افراد اسم این بیماری را شنیده اند اما اطلاعات زیادی راجع به آن ندارند. اینها حقایقی در مورد این بیماری هستند:

  • یک بیماری مزمن مداوم است.
  • علائم آن کم کم بروز می کند.
  • هیچ درمانی برای آن وجود ندارد اما داروهایی هستند که باعث کند شدن روند پیشرفت بیماری شده و کیفیت زندگی شخص را بسیار بهبود می بخشند.
  • هر کسی مستعد مبتلا شدن به آن است ولی این امر در افراد بالای ۶۵ سال و افراد دارای سابقه خانوادگی بیشتر دیده می شود.
  • آلزایمر و زوال عقل یکی نیستند. الزایمر نوعی زوال عقل است.
  • پیشرفت آن برای همه یکسان نیست؛ برخی سالهای طولانی را با این بیماری زندگی می کنند.

علائم و خطرها

محققان هنوز به طور قاطع علت این بیماری را کشف نکرده اند. برخی از محتمل ترین علت ها از این قرار هستند:

سن: بیشتر افرادی که به این بیماری مبتلا می شوند بالای ۶۵ سال سن دارند.

سابقه خانوادگی: اگر یکی از افراد خانواده شخص دچار این بیماری شده است احتمال ابتلای او بیشتر است.

ژنتیک: رابطه ژن های خاصی با این بیماری کشف شده است.

داشتن یک یا تعدادی از این فاکتورها به معنای ابتلای صد در صدی شخص نیست بلکه صرفاً احتمال آن بیشتر می شود.

Alzheimer2 آلزایمر

علائم

هرکس گهگاهی دچار فراموشی می شود. اما افراد مبتلا به آلزایمر برخی از رفتارها و علائم را مداوم نشان می دهند که در حال بدتر شدن هستند. از جمله:

  • از دست دادن حافظه که روی کارهای روزمره تأثیر بگذارد مانند فراموش کردن قرارها.
  • مشکل در به خاطر سپردن رویه ها مثل کار کردن با مایکروویو
  • مشکلات در حل مسئله
  • مشکلات در حرف زدن یا نوشتن
  • گیجی مکانی و زمانی
  • کاهش قدرت قضاوت
  • فراموشی بهداشت شخصی
  • تغییر سریع حالت شخص
  • کناره گیری از دوستان و خانواده

علائم به توجه به مرحله ی بیماری شدیدتر یا ملایم تر هستند.

مراحل

این یک بیماری پیش رونده است به این معنی که علائم آن به مرور زمان بدتر می شوند. مراحل آن به این شرح هستند:

مرحله ی اول: در این مرحله علائمی وجود ندارد ولی بر اساس سوابق خانوادگی ممکن است در شخص تشخیص داده شود.

مرحله دوم: اولین علائم فراموشی ظاهر می شود.

مرحله سوم: اختلالات جسمی و روانی خفیف مانند کاهش حافظه و تمرکز ظاهر می شود. این موارد توسط نزدیکان شخص قابل تشخیص است.

مرحله چهارم: تشخیص قطعی آلزایمر در این مرحله است. اما هنوز علائم خفیف هستند. از دست دادن حافظه و عدم توانایی در کارهای روزمره مشهود است.

مرحله پنجم: علائم شدیدتر می شود و شخص به کمک نزدیکان یا مراقب نیاز پیدا می کند.

مرحله ششم: در این مرحله فرد ممکن است در کارهای اساسی مثل غذا خوردن و لباس پوشیدن مشکل پیدا کند و نیاز به کمک داشته باشد.

مرحله هفتم: این شدیدترین مرحله ی آلزایمر است که ممکن است فرد در تکلم نیز مشکل پیدا کند.

شخص مبتلا هر چقدر در این مراحل پیش می روند بیش از پیش نیاز به کمک پیدا می کند.

شروع اولیه

این بیماری به طور معمول در افراد بالای ۶۵ سال بروز می کند. با این حال ممکن است در دهه های ۴۰ و ۵۰ زندگی نیز دیده شود که به آن آلزایمر اولیه یا جوان گفته می شود که حدود ۵ درصد افراد به آن مبتلا می شوند.

علائم الزایمر اولیه می تواند از دست دادن بسیار کم حافظه، یا کمبود تمرکز و عدم توانایی در تمام کردن کارهای روزانه باشد. پیدا کردن کلمات مناسب برای شخص مشکل می شود و ممکن است زمان را از دست بدهد. مشکلات بینایی خفیف مثل عدم توانایی در تخمین مسافت نیز ممکن است روی دهد.

تشخیص

تنها راه قطعی تشخیص این بیماری آزمایش بافت مغزی پس از مرگ است. ولی پزشک از معاینات و آزمایش های دیگر برای ارزیابی توانایی های ذهنی و تشخیص زوال عقل استفاده می کند. علائمی که پزشک بررسی می کند از این قرار هستند:

  • علائم فراموش
  • سابقه خانوادگی
  • سابقه بیماری های شخص
  • داروهای مصرف شده در گذشته یا حال
  • سبک زندگی مثل رژیم غذایی یا مصرف الکل

آزمایش های آلزایمر

هیچ آزمایش قطعی برای تشخیص وجود ندارد. با این حال پزشک چندین آزمایش برای تعیین شخصیت شما انجام خواهد داد. شامل آزمایش های ذهنی، جسمی، عصبی و تصویربرداری.

دکتر ممکن است با آزمایش وضعیت روانی شروع کند. این امر به او در ارزیابی حافظه کوتاه مدت و حافظه بلند مدت کمک می کند. ممکن است از شخص بپرسد:

-امروز چه تاریخی است؟

-رئیس جمهور چه کسی است؟

-به خاطر سپردن لیست کوتاهی از کلمات

سپس یک معاینه جسمی انجام می شود. مثل اندازه گیری فشار خون، ضربان قلب و دمای بدن. ممکن است نمونه خون و ادرار برای بررسی در آزمایشگاه نیز از شخص گرفته شود.

پزشک ممکن است یک معاینه عصبی نیز انجام دهد تا سایر احتمالات بیماری های مزمن مثل عفونت یا سکته مغزی را رد کند. در طول این آزمایش عکس العمل ها و صحبت کردن فرد بررسی می شود.

پزشک ممکن است تصویربرداری از مغز مثل MRI و سی تی اسکن را نیز تجویز کند.

درمان

متأسفانه هنوز درمانی برای آلزایمر شناخته نشده است. دکتر داروهایی برای کاهش علائم و به تأخیر انداختن پیشرفت بیماری تجویز خواهد کرد. برای مراحل اولیه تا متوسط داروهای donepezil و rivastigmine تجویز می شود. این داروها باعث افزایش سطح استیل کولین (acetylcholine) در مغز شده که نوعی انتقال دهنده عصبی است که به بهبود حافظه کمک می کند.

برای الزایمر پیشرفته donepezil و memantine تجویز می شود. که اثر گلوتامات اضافی در مغز را خنثی کند. گلوتامات ماده ای شیمیایی که هنگام الزایمر بیشتر ترشح شده و به سلول های مغز آسیب می رساند.

پزشک شما همچنین ممکن است داروهای ضد افسردگی ، داروهای ضد اضطراب یا داروهای ضد روان درمانی را برای کمک به درمان علائم مرتبط با آلزایمر توصیه کند.

دیگر درمان ها

علاوه بر دارو تغییر در سبک زندگی نیز کمک کننده است. دکتر ممکن است چنین راهکارهایی را برای کنترل بیماری توصیه کند:

  • تمرکز روی کارها
  • محدود کردن سردرگمی
  • استراحت کافی
  • عصبی نشدن

برخی معتقدند ویتامین E  می تواند به جلوگیری از کاهش توانایی های ذهنی کمک کند اما مطالعات بیشتری لازم است. البته قبل از مصرف مکمل با پزشک خود مشورت کنید تا تداخل دارویی ایجاد نشود.

جلوگیری

همانگونه که هنوز دارویی برای این بیماری کشف نشده است اقدامات پیشگیرانه ی قاطعی نیز وجود ندارد. به هر حال محققان تأکید بر سبک زندگی سالم را بسیار مؤثر می دانند. از جمله:

ترک کردن سیگار

ورزش منظم

مصرف غذاهای گیاهی

مصرف آنتی اکسیدان

حفظ کردن زندگی اجتماعی

5/5 (1 Review)

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *